ایمانیات

باطل اباطیل نیست این باطل اباطیل
و انکار نتوانیش کرد
که تظاهر نمی کنی به عشق
و نتوانی بود
از قماش هم لا تعقلون
و بر سستی خویش اعجاز اگر طلب می کنی هنوز
بیا
تا ببرد یا نبرد تیغ
تمام غصه هایی که زاده ام را به پای تو به قربان خواهم برد
و بعد بدم
یا بوسه ای بزن بر لبم
تا ببینی که مرگ چگونه در تنم جان خواهد داد
بی هیچ غرور
یا نظر کن به دریای سینه ام
که به یاد اشارت تو
قلبم چگونه شکافته و گشوده ات است
راه عبور
چشمی داری اگر پشت سر
بنگر
که چه گل هایی بر من آتش نموده ای
وز پسش عقاب خاطره را حریص بر جگرم
به تقاص داشتن این آتش نموده ای
پس صبر من
که این روزها چه قدر ایوب است
خدایی ام که بر زمین خورده ام
که روزگار چه قدر یعقوب است
تمام رسولان و خدایان هم اگر نباشی تو
باطل اباطیل نیست این باطل اباطیل
که من اگر کذابم
تو بی گمان آن فرشته نا مهربانی هستی
که سروشی در من برانگیخته است
دریغا به خیال خام فریفتن دوباره اش
پینوکیو
دروغ بگو