.

هیچ می توانی به یاد بیاوری؟
این
نعش آن گربه لاغری است که نشئه نوازش تو بود
و بعد از آن شبی که با لگدهای آرامت
وقتی که خود را به پای تو می مالید
دور کردیش از خودت
تنها پناه او گرمای موتورهای ماشین های خاموش بود
یک شب
او سفید شد
یخ زد
درست مانند این کله قندهای تو سری خورده ای که دورادور تهران
آسمانش را هدف گرفته اند
تا خاکه قند بپاشند بر آن
برای پوشاندن سیاهی و تلخی جای خالی تو